DERMATOCHIRURGIA

Laser CO2
 

W medycynie laser CO2 wykorzystywany jest od 1964 roku i  ma najszersze wskazania do stosowania w praktyce dermatologicznej. Laser emituje wiązkę niewidzialnego dla oka światła o długości fali 10 600 nm, która pochłaniana jest przez wewnątrz- i zewnątrzkomórkową wodę. Kiedy energia lasera jest absorbowana przez uwodnioną tkankę, dochodzi do jej odparowania i wytworzenia w tym miejscu strefy koagulacji, dzięki czemu w trakcie zabiegu nie występuje krwawienie. Wielkość obszaru koagulacji zależy od czasu trwania pojedynczego impulsu lasera i jest ona minimalna przy czasie krótszym niż 1 milisekunda. Nowoczesne lasery CO2 wyposażone w funkcję superpuls i ultrapuls pracują w trybie impulsowym, o czasie trwania pojedynczego impulsu w mikro- i nanosekundach. Dzięki temu nie występuje uszkodzenie termiczne otaczających tkanek, a proces gojenia przebiega z minimalnym bliznowaceniem.

Wskazania do zabiegu:
włókniaki, naczyniaki rubinowe, brodawki wirusowe (“kurzajki”), brodawki narządów płciowych (kłykciny kończyste), niektóre znamiona barwnikowe (tzw. pieprzyki), tatuaże, niektóre blizny, inne narośla skórne.

Przeciwwskazania do zabiegu:
• aktywna infekcja w obrębie leczonej zmiany (bakteryjna lub wirusowa, np. opryszczka),
• skłonność do keloidów lub blizn przerosłych (aczkolwiek laserem CO2 mogą być też leczone blizny).

Nie ma przeciwwskazań do wykonania zabiegów u dzieci, kobiet ciężarnych (jeśli jest konieczność wykonania zabiegu), w przypadku skóry opalonej, ponieważ chromoforem dla tego lasera nie są barwniki skóry (melanina i hemoglobina), a woda.